اولیاء کشور چین و همه کشورهایی که به حد اعجاب انگیز محو فقر و تنگدستی جامعه رسیده اند ، به این اصل قرآنی عمل می کنند، اگرچه بدان ایمان ظاهری ندارند .

ما غیر از عوامل متعدد بسیار موثر بازدارنده از راه پیشرفت مادی و معنوی ، اگر فقط میزان تعطیلات خود را بعنوان نمونه با چین مقایسه کنیم ، نتیجه نا امید کننده است . وضعیت ما در سال 1385 از نظر تعطیلی :

20 روز تعطیل رسمی بنا به تقویم موجود بجز ایام نوروز

15 روز تعطیل رسمی مدارس و تقریباً همه ادارات در ایام نوروز

105 روز تعطیل آخر هفته ( پنج شنبه و جمعه )

30 روز مرخصی استحقاقی برای کارکنان دولت و کارگران

 

در مجموع یک دانش آموز یا دانشجو در طول سال حدوداً 200 روز ، با احتساب پنجشنبه ها بعنوان نیمه تعطیل و یک کارمند 167 روز تعطیل است . در مراکز غیر وابسته به دولت وضع بهتر نیست . یادم می آید که آیت اله ناصر مکارم شیرازی از مراجع محترم تقلید چند سال قبل در آغاز سال تحصیلی حوزه علمیه از زیادی تعطیلات حوزه انتقاد کرده و گفتند: ً حوزه علمیه در طول سال فقط چهارماه فعال است ً .

تعطیلات در کشور ما برای اعضاء هیئت علمی 197 روز می باشد ، چرا که دو ماه مرخصی سالیانه دارند و اگر خانم ها وضع حمل کنند ، چهارماه مرخصی زایمان را بدان باید افزود . کشور ما با ضریب بیکاری بسیار بالا از نان شب واجبتر به تلاش و سرمایه گذاری نیاز دارد ، اما در عمل وقتی وضعیت تلاش را با کشور چین مقایسه کنیم . میزان تعطیلات ما ، چندین برابر کشور چین است و تعطیل یعنی تعطیلی تلاش ...، میزان زیاد و بی منطق تعطیلات در ایران حتی اعتراض مسئولین طراز اول نظام را برانگیخته و آنها به صراحت از مسئولین اجرائی کاهش آنرا خواسته اند .

اگر این آمار را با ایده آل بیان شده برخی مسئولین فعلی که گفته اند ما در اقتصاد می خواهیم از الگوی چین پیروی کنیم یا کشور ما باید ژاپن اسلامی شود، مقایسه کنیم ، به واهی بودن این تصور پی خواهیم برد . راه پیشرفت جامعه فقط یک شاهراه است که نام آن را بزرگراه سعی و تلاش نهاده اند ، از کوچه های تنگ فراغت و تعطیلی هیچگاه سنت الهی اجازه نمی دهد که ما رنگ رفاه و آسایش و رهائی از چنگال عفریت بیکاری و فقر و فساد بدون سعی و تلاش ببینیم .

باید تلاش کرد و منتظر آنکه دستی از غیب برون آید و کاری بکند نباشیم . اگر ما تلاش کنیم دست غیبی هم کاری خواهد کرد و اگر نه ، نه ...!

 

( 2 )  ً تکریم و تعطیل ً :

تا زمانی که ما ً تکریم ً و ً تعطیل ً را مترادف یکدیگر تلقی کنیم و تا بخواهیم از یک باور دینی و یا ملی قدردانی کنیم ، آنروز را تعطیل اعلام می کنیم و به تعطیلات مفروض قبلی حتی گاه بدون برنامه و اعلام نشده می افزائیم ، از اصل قرآنی سعی و تلاش فاصله خود را بیشتر و طبیعتاً به فقر و فاقه و نداری خود را نزدیکتر می کنیم . جالب آنست که ما چندان نشانی از تکریم هم در شهر و دیار خود نمی بینیم . اگر شهرداری همین چند تابلو معدود را هم در خیابان نصب نکند ، رنگ و بوئی از آن واقعه ملی و مذهبی نمی توان دید .

در کشور ما از بزرگداشت نیمه شعبان و ایام دهه محرم و عاشورای حسینی در برخی از محلات شهرها که بگذریم ، حتی عید ملی باستانی نوروز هم ، نمود خارجی بسیار کمی دارد . این روحیه را وقتی با سایر ملل مقایسه کنیم که در اعیاد ملی و مذهبی خود یکپارچه شهر و دیارشان را آذین می بندند . در معنی تکریم یعنی بزرگداشت در کشور خودمان شک می کنیم . تکریم در کشور ما مساوی با تعطیل است و تعطیل برای بسیاری از مردم یعنی به گوشه ای سفرکردن و در راه بندهای عجیب و غریب ساعت ها وقت تلف نمودن و رکورد تازه ای از مصرف بنزین را به ثبت رساندن و متاسفانه حوادث مرگ آوری رانندگی را باعث شدن و حتی زبانم لال برای گروهی فسق و فجور راه انداختن و در منجلاب فساد و تباهی ، دست و پائی زدن ...

زمانی باید برای یک مناسبت ملی و مذهبی تعطیل اعلام کرد که مثل بیست و دوم بهمن ماه یا عاشورای حسینی ( ع ) ، لازم است مردم در مراسم خاصی شرکت کنند و ما واقعاً و به عینه می بینیم که اکثریت قریب به اتفاق مردم وقت تعطیل خود را مصروف بزرگداشت آن روز می کنند ، نه آنکه در سایر تعطیلات رسمی سوار بر خودرو راهی شمال و جنوب شوند و وقت را به بطالت و یا زبانم به ... بگذرانند و از هدف آنروز فرسنگ ها فاصله بگیرند .

این چگونه تکریمی است از یک حقیقت بزرگ ، یک واقعه ملی یا یک باور دینی... !؟

شاید زمانی تکریم مساوی با تعطیل بوده است ، اما بنظر من برای تکریم مثلاً چند دقیقه همه از کار دست بکشند و با احترام بایستند و صلوات بفرستند و مجدداً به تلاش ادامه دهند ، با حقایق متعالی سازگاری بیشتری دارد . آیا روح انبیاء و اولیاء از اینکه ببینند ما در روز بزرگی که آنها بوجود آورده اند درحال سعی و تلاش برای رها کردن گریبان جامعه از عفریت فقر و سیه روزی هستیم ، شادتر نخواهد شد ؟! آیات سوره جمعه بصراحت حاکی از آنست که حتی روز جمعه هم قبل و بعد از برگزاری نماز ، تلاش و کار

می تواند جریان داشته باشد .

( 3 )

اگر به اختیار دانش آموزان و کارمندان بگذارند ، شاید دوست نداشته باشند تمام سال حتی ساعتی هم به مدرسه و محل کار بروند ، ولی آیا صلاح جامعه هم همینست ؟! و حتماً بنظر کارمند دولت و شاگردان مدرسه تعطیلی شیرین است ، ولی آیا شما کشور را

یک مدرسه فرض می کنید که به دلشادی شاگردانش دل خوش می کنید... ؟!

دستگاه دولتی ما هر روز رقمی بالاتر از یکصدمیلیاردتومان چه کار بکند و چه کار نکند ،

برای ملت هزینه دارد ؟!

آیا بهتر نیست کاربکند و حداقل بخشی از این هزینه را تامین نماید ؟! واقعاً برآیند این روزهای تعطیل تحمیلی اخیر برای ما چه بود ؟!

ضرر اجتماعی و اقتصادی یک روز تعطیل سر به میلیاردها تومان می زند..!

چرا این ضررها به یک اجتماع درگیر مشکل فقر و بیکاری تحمیل می شود؟!

برخی مدیران و مسئولین طراز اول اجرائی کشور از اینکه شبانروز فقط چهارساعت می خوابند و یا در تمام تعطیلات بر سر کار حاضر می شوند ، دم می زنند . من می گویم برای رسیدن به اهداف اجتماعی و اقتصادی برنامه های توسعه ، اتفاقاً اگر مسئولین کمتر کار کنند و شب بصورت کامل استراحت کنند ، در عوض همه ملت در تلاش باشند و کار صحیح کنند ، به اهداف دست خواهیم یافت ، نه با کار طاقت فرسای فقط مسئولین ...، راه رسیدن به توسعه ، فراهم کردن زمینه تلاش همه ملت است نه فقط معدود مسئولین کشور ... .

حتی اگر این تعطیلات را به حساب مرخصی استحقاقی کارکنان گذاشته شود ، باز نمی توان این خسارت را جبران کرد ، چرا که با به مرخصی رفتن چند نفر ، سازمان به کار و تولید و بازدهی خود ادامه می دهد ، ولی با تعطیلی کامل کشورفقط زیان انباشته می کنیم. نکته آخر این که در یکسال اخیر ، ایجاد تعهد اضافی برای بخش خصوصی یک روال شده است . شورای عالی کار به یکباره پنجاه درصد به دستمزدها اضافه می کند و بخش اقتصادی دولت بشدت پی گیری می کند که خدمات و کالاها نباید افزایش قیمت پیدا کند و کارفرما که هزینه ها را پنجاه درصد افزایش یافته می بیند و دست خود را برای افزایش قیمت و جبران خسارت تحمیلی بسته ، ناچار است به تعدیل نیرو و یا تعطیل واحد و افزایش خیل بیکاران دست بزند . اعلام تعطیلی هم خرج از کیسه دیگران است ، چرا که کارفرمایان ناچار به پرداخت اضافه کار و حق تعطیلات می شوند که خودرقم بسیار قابل توجهی است .